3 Weken verder…

Inmiddels is onze camper bijna 3 weken ons huisje en zijn we 3 Limburgse campings verder in ons avontuur. Sinds een aantal dagen beginnen we voorzichtig ons ritme te vinden.

Onze prioriteiten passen zich soepel aan in dit nieuwe leven. Zo had ik in mijn werkperiode mijn mail al gecheckt voordat ik onder de douche stond, dacht tijdens het douchen aan de deadlines die ik moest halen en wat ik zeker niet moest vergeten te regelen. Nu sta ik onder de douche te mijmeren over wat voor weer het zal worden vandaag, m.a.w., wordt het een zomerjurk of spijkerbroek? Zal het droog blijven, zodat we naar de dichtstbijzijnde supermarkt kunnen fietsen? Oh, en als ik daar dan toch ben, niet vergeten om aan de kassière te vragen of ze extra 50 cent muntjes heeft, zodat we een wasje kunnen draaien op de camping.

Gekozen voor de zomerjurk
Gekozen voor de zomerjurk

We hebben al een aantal keren de zomerkleding onder ons bed naar ‘boven’ moeten toveren om daarna de wisseltruck te doen met de warmere kleding. Ja, het weer is een van de prioriteiten van het camperleven en een universeel onderwerp. Met name in Nederland is het een interessant onderwerp, omdat het in ons mooie kikkerlandje van dag tot dag enorm kan verschillen. Os-kar houdt niet zo van de regen. Als wij wegrijden tijdens of na het natte weer begint hij letterlijk wat te piepen, omdat zijn spieren dan opgewarmd moeten worden. Gelukkig is zijn motor na een paar minuten weer op dreef en gaat ie als een speer. Eerlijk is eerlijk, Os-kar is heel trouw, maar nou eenmaal niet meer van de jongste dus we laten hem gewoon even mopperen.

Os-kar houdt van het zonnetje

Gisteren was het een grijze miezerige dag. Onze camperburen besloten daarom om naar huis te gaan, omdat ze er op deze manier geen zin meer in hadden. Wij kunnen niet naar huis door slechte weer. Nee, ons huis is de camper en als die in de regen staat dan is het zo… Dat blijft wel een apart gevoel.

Voordat het met bakken uit de lucht komt vallen.

Dan hebben nog we de vogels die in hun favoriete seizoen de mooiste composities fluiten. In de ochtend wakker worden van vrolijke merels die een druk gesprek voeren over uiterst interessante zaken is anders dan wakker worden van de wekker. Alleen de wekker van de merels gaat wel een stuk vroeger dan de ‘echte wekker’ die ik gewend was.

Tijdens het camperleven ben je altijd bezig. De bezigheden zijn in het algemeen primair, maar wel ontspannend en met een sausje ‘leven in het moment’… Afwassen (sh.. afwasmiddel vergeten), toilet schoonmaken, hondjes uitlaten, wasje draaien, water tanken, de routeplanner erbij halen voor de dichtstbijzijnde supermarkt of drogist. Allemaal dingen buiten je eigen ‘huisje’ om die geregeld moeten worden. Dan heb ik het nog niet eens over een praatje maken met je mede camperbewoners tijdens je wandeling naar de wasruimte. De stappenteller is erg tevreden met onze nieuwe levensstijl.

Het camperleven zorgt ervoor dat je veel contact met mensen hebt, of je nu wilt of niet. Het gebeurt gewoon. We hebben al een aantal leuke mensen leren kennen die oprecht interesse hebben in ons avontuur. Voor mij is het belangrijk dat ik mezelf niet verlies in mijn omgeving, maar dat ik me af en toe veilig binnen de muren van mijn eigen wereldje kan terugtrekken. Dat heb ik soms echt even nodig.

Het slapen kan beter, waarschijnlijk ook omdat ik nu pas begin te beseffen wat we allemaal hebben gedaan voordat we de reis begonnen, het verwerkingsproces is begonnen. Ik laat het maar gebeuren.

Over ruim een week gaan we de grens over en komen we in een nieuw hoofdstuk van onze reis.

De weergoden slaan toe

Op dit moment lijkt het wel nacht en onweert het flink. In de buscamper is het warm en droog. De kachel draait inmidels zijn overuren en de honden liggen op hun vertrouwde plek te slapen. Zij kijken niet meer op van de harde regendruppels die onze aandacht vragen.

De eerste week in de camper zit erop. Een turbulente week op meerdere vlakken. De weergoden hebben er zin in en zorgen ervoor dat ze niet vergeten worden. De zon is warm, de wind is hard, de regen laat er geen gras over groeien en de wolken laten zien dat er wel degelijk 50 tinten grijs zijn. Het weer houdt geen rekening met mensen die hebben besloten hun huis in te ruilen voor een buscamper. Of misschien juist wel. Zo hebben we ontdekt dat de luifel niet goed dicht gekit was en daardoor druppels langs de schuifdeur naar binnen vielen. We weten nu ook hoe we het beste de stormbanden kunnen bevestigen. En eerlijk, het heeft iets gezelligs als je ‘s-avonds op je bed naar een leuke serie op Netflix zit te kijken met op de achtergrond het geluid van snurkende hondjes en de regendruppels die op het dak vallen.

De eerste week in de camper, een week waarin de laatste praktische zaakjes nog geregeld moesten worden. De verhuizers zijn inmiddels geweest in Oisterwijk, de stort en de Kringloper zijn weer wat spullen rijker en wij een huis armer. Ondanks het tegenvallende weer en een huis armer voelen wij ons zelf niet armer. Het avontuur is begonnen. Een eigen keuze waar we lang naar hebben uitgekeken.

Nu staan we nog in het Noorden van Limburg met Os-kar. Zo hebben we de tijd om afscheid te nemen van mijn moeder waar we ook meteen kunnen schuilen :-). Mijn zus is een aantal dagen geweest en we hebben heerlijk bij kunnen praten na bijna een jaar haar niet gezien te hebben. Vrijdag vertrekken we naar Zuid-Limburg waar het mooie weer ons opwacht ‘zeggen ze’.

Zodra Georges zijn 2e vaccinatie heeft gehad op 13 juni gaan we definitief de grens over. Het enige wat dan geboekt staat is een camping in Zuid-Frankrijk bij de kust waar we 3 juli worden verwacht. De weg daar naartoe wordt nog bepaald.

Voor nu laten we het avontuur in ons hart toe en kijken we tussen de donderslagen door naar de spreuk die in onze camper tegen de muur is geplakt…..

Don’t ever lose your sense of wonder