6 Weken verder…

Afgelopen Zondag was het alweer 2 weken geleden dat we de grens overgingen, op weg naar het Zuiden. Die ochtend heb ik bewust afscheid genomen van Nederland met de mooie herinneringen. Het was een apart gevoel om de grens over te gaan, niet wetende wanneer we Nederland weer zullen zien en waarom.

Inmiddels zitten we alweer een weekje in de Ardèche. Morgen vertrekken we richting Franse kust. In de tussentijd is er van alles gebeurd, zowel op reis vlak als op emotioneel vlak. Ik merk dat ik het lastig vind om te bepalen waar ik in deze blog de nadruk zal leggen.

De reis:

Na ons Limburg avontuur zijn we zijn eerst 2 dagen in Luxemburg gebleven, even wennen aan het ‘nu is het echt begonnen’ gevoel. We hadden prachtig weer en een mooi plekje op de camping. Na Luxemburg zijn we in Frankrijk beland, het land waar we wat langer zullen verblijven. Het oversteken van de grens ging zonder controle of wat dan ook, ineens waren we er. Via tussenstops in Contrexéville en Beaune zijn we naar de Savoie gereden.

Contrexéville

Het was een mooie tocht omringd door betoverende landschappen en met op de achtergrond de in mist gehulde bergen. Os-kar had ook wel zin in een ritje. Hoe langer de rit hoe gelukkiger hij wordt. Het was warm en benauwd toen we op de camping bij het meer van Aiguebelette aankwamen. Achteraf niet gek, gezien de onweersbuien die nog zouden komen. Wij kwamen op een donderdag aan. De camping bij het prachtige meer lag er vredig en gezellig bij, niets aan de hand. Dezelfde middag arriveerden onze Franse vrienden die we een aantal jaar geleden tijdens een van onze campertochten hebben ontmoet. De volgende ochtend, na een warme nacht en een heerlijke bak koffie, heb ik samen met Marianne gekanood op het meer. Dat was zo leuk. Daarna een duik genomen in het verkoelende water tussen de visjes door. In de middag werd het al wat drukker op de camping.

Lac Aiguebelette

Met name de Fransen zelf hadden wel zin in een weekendje aan het groene water. Op zaterdag begon pas echt de drukte. Het was bijna filerijden op de camping met Franse campers, caravans en auto’s. Ons uitzicht op het meer veranderde in een uitzicht op knoeperds van witte campers. Die avond stond de camping blauw van de rook. Er werd ge-BBQ’t bij het leven en er werden heel wat braadworsten omgedraaid. Mijn maag draaide mee om bij het ruiken van zoveel gebakken varkensvlees. Opvallend was dat iedereen keurig stil was om 23:00 uur. Dat is het ritme van de avondklok wat parallel loopt met ons ritme om te gaan slapen.

Die nacht hadden we regen, onweer en een zieke hond. Het arm beestje had misschien een aangebrand varkensrestje op de kop weten te tikken waar zijn maag duidelijk niet blij mee was.

Bartje

De volgende ochtend was het voor de Fransen weer filerijden richting uitgang van de camping. Binnen een mum van tijd was het weer rustig, maar ook een stuk koeler. Na weer een nachtje met onweer zijn we vertrokken richting het voor ons vertrouwde gebied in de Ardèche waar we nu nog zitten.

Ardèche

Mijn beleving:

Ik vind het heerlijk om zo mobiel te zijn en steeds weer andere omgevingen te ontdekken. Het eerste wat ik doe als we weer op een nieuwe camping komen is even een rondje lopen, en dan het liefst met de camera om mijn nek. Langzaam komen we in een ander ritme. Het klimaat vraagt ernaar, maar ook het besef dat het tempo zich aan ons aanpast in plaats van andersom begint te dalen. De hondjes vragen best wat aandacht, maar ook zij beginnen het ‘Dolce far niente’ gevoel te krijgen. Bartje gaat overdag onder de camper liggen als hij het te heet vindt. Giri, onze oude lady, blaft gelukkig wat minder en wijkt geen centimeter van ons vandaan. Het beestje wordt oud, daar moeten we echt wel rekening mee houden. Afgelopen week zijn we een aantal keer gaan fietsen, o.a. om boodschappen te doen of om te genieten van een overdadige Franse lunch. Dan laten we de hondjes in de bus camper die pal onder de bomen staat. We hebben 3 mobiele airco-units voor extra koelte. Bij terugkomst liggen de hondjes vaak nog in diepe slaap. We hebben van ons vorig avontuur geleerd om de honden niet overal mee naar toe te willen nemen, maar ze gewoon even ‘thuis’ te laten mits het weer het toelaat.

Ardèche

Er zijn van die momenten dat ik wakker word met een nieuwsgierigheid wanneer we uiteindelijk waar zullen belanden. Dan heb ik de neiging om internet af te struinen naar leuke huisjes in Spanje of Portugal. Maar meestal begint de dag voor mij met een nieuwsgierig gevoel over wat de nieuwe dag ons gaat brengen en ben ik niet bezig met de route… of toch… De reis zelf is tenslotte ons doel.

Het aparte is wel dat je mensen ziet komen en gaan, omdat ze op maandag weer moeten gaan werken. Nou ja, dat is op zich niet zo apart natuurlijk, maar wel als je dit observeert vanaf de zijlijn, terwijl je bijna heel je leven ‘part of the game’ bent geweest. Ik ga ook weer aan de slag denk ik dan, maar dan wel op een andere manier. Hoe dat gaat zijn? Dat zijn van die momenten dat je beseft dat het toch wel speciaal is wat we doen en dat afvragen nu alleen maar vraagtekens geeft 😊. De reis lijkt nog op een lange vakantie. Het is, ondanks dat we al 6 weken in de camper leven, nog te vroeg  om dit avontuur anders te noemen.

Inmiddels is de regen gestopt en ga ik verder met de invulling van de dag. Morgen mag Os-kar weer rijden.

3 Weken verder…

Inmiddels is onze camper bijna 3 weken ons huisje en zijn we 3 Limburgse campings verder in ons avontuur. Sinds een aantal dagen beginnen we voorzichtig ons ritme te vinden.

Onze prioriteiten passen zich soepel aan in dit nieuwe leven. Zo had ik in mijn werkperiode mijn mail al gecheckt voordat ik onder de douche stond, dacht tijdens het douchen aan de deadlines die ik moest halen en wat ik zeker niet moest vergeten te regelen. Nu sta ik onder de douche te mijmeren over wat voor weer het zal worden vandaag, m.a.w., wordt het een zomerjurk of spijkerbroek? Zal het droog blijven, zodat we naar de dichtstbijzijnde supermarkt kunnen fietsen? Oh, en als ik daar dan toch ben, niet vergeten om aan de kassière te vragen of ze extra 50 cent muntjes heeft, zodat we een wasje kunnen draaien op de camping.

Gekozen voor de zomerjurk
Gekozen voor de zomerjurk

We hebben al een aantal keren de zomerkleding onder ons bed naar ‘boven’ moeten toveren om daarna de wisseltruck te doen met de warmere kleding. Ja, het weer is een van de prioriteiten van het camperleven en een universeel onderwerp. Met name in Nederland is het een interessant onderwerp, omdat het in ons mooie kikkerlandje van dag tot dag enorm kan verschillen. Os-kar houdt niet zo van de regen. Als wij wegrijden tijdens of na het natte weer begint hij letterlijk wat te piepen, omdat zijn spieren dan opgewarmd moeten worden. Gelukkig is zijn motor na een paar minuten weer op dreef en gaat ie als een speer. Eerlijk is eerlijk, Os-kar is heel trouw, maar nou eenmaal niet meer van de jongste dus we laten hem gewoon even mopperen.

Os-kar houdt van het zonnetje

Gisteren was het een grijze miezerige dag. Onze camperburen besloten daarom om naar huis te gaan, omdat ze er op deze manier geen zin meer in hadden. Wij kunnen niet naar huis door slechte weer. Nee, ons huis is de camper en als die in de regen staat dan is het zo… Dat blijft wel een apart gevoel.

Voordat het met bakken uit de lucht komt vallen.

Dan hebben nog we de vogels die in hun favoriete seizoen de mooiste composities fluiten. In de ochtend wakker worden van vrolijke merels die een druk gesprek voeren over uiterst interessante zaken is anders dan wakker worden van de wekker. Alleen de wekker van de merels gaat wel een stuk vroeger dan de ‘echte wekker’ die ik gewend was.

Tijdens het camperleven ben je altijd bezig. De bezigheden zijn in het algemeen primair, maar wel ontspannend en met een sausje ‘leven in het moment’… Afwassen (sh.. afwasmiddel vergeten), toilet schoonmaken, hondjes uitlaten, wasje draaien, water tanken, de routeplanner erbij halen voor de dichtstbijzijnde supermarkt of drogist. Allemaal dingen buiten je eigen ‘huisje’ om die geregeld moeten worden. Dan heb ik het nog niet eens over een praatje maken met je mede camperbewoners tijdens je wandeling naar de wasruimte. De stappenteller is erg tevreden met onze nieuwe levensstijl.

Het camperleven zorgt ervoor dat je veel contact met mensen hebt, of je nu wilt of niet. Het gebeurt gewoon. We hebben al een aantal leuke mensen leren kennen die oprecht interesse hebben in ons avontuur. Voor mij is het belangrijk dat ik mezelf niet verlies in mijn omgeving, maar dat ik me af en toe veilig binnen de muren van mijn eigen wereldje kan terugtrekken. Dat heb ik soms echt even nodig.

Het slapen kan beter, waarschijnlijk ook omdat ik nu pas begin te beseffen wat we allemaal hebben gedaan voordat we de reis begonnen, het verwerkingsproces is begonnen. Ik laat het maar gebeuren.

Over ruim een week gaan we de grens over en komen we in een nieuw hoofdstuk van onze reis.

Het decor

Als ik door de bossen van Oisterwijk wandel, heb ik vaak het gevoel dat ik van het ene in het andere schilderij terecht kom. En telkens is het schilderij weer anders belicht. Als kers op de taart wordt het kunstwerk afgemaakt met een sausje ‘à la saison’. Mijn camera draait niet voor niets regelmatig overuren.

Oisterwijkse bossen en vennen

De ene keer heb ik meer oog voor het schilderij om me heen dan de andere keer. Soms bestaan de penseelstreken uit niet meer dan het bospad dat ik bewandel en wordt het roodborstje of de boom niet mee geschilderd. Dat die honden zichzelf niet kunnen uitlaten… Er is ook een ander uiterste. Ik kan rondlopen met arendsogen die elke millimeter afstruinen op zoek naar het perfecte plaatje. ‘Kijk een buizerd… oh mooi die spiegeling van de boom in het water… even omlopen om te kijken of de aalscholvers hun vleugels aan het drogen zijn, maar dan loop ik die mooie paddenstoel voorbij…’ Hier verlies ik de schoonheid van het gehele plaatje uit het oog, maar heb ik wel de details in het oog. Dat is een keuze.

Roodborstje

Hoe dan ook, de natuur blijft gewoon zichzelf en laat geheel aan de eventuele toeschouwer over of hij / zij oog voor haar heeft. De natuur maakt zich daar totaal niet druk om. Zij blijft passioneel met haar penseelstreken de meest ideale composities maken. De weergoden zijn haar metgezel en zorgen voor een geschikte filter.

Kampina

Mijn uitdaging is om de uiteindelijk gemaakte foto te personaliseren met de sfeer die ik voelde op het moment van de klik. Een schilderij met een personal touch.

Mistige herfstochtend in de Oisterwijkse bossen en vennen

Natuur of geen natuur, schilderachtig of niet…. Er valt weinig schilderij te bewonderen als je aan het einde van een lange wandeling er achter komt dat je gsm nergens te vinden is. Dan zit er niets anders op dan dezelfde route terug te lopen en je ogen volledig te richten op het pad. Om je heen kunnen aalscholvers de tango dansen of olifanten oefenen voor de Voice of Holland… Het enige waar je op gefocust bent is het terugvinden van je gsm. Sorry olifant, het zal vast mooi geweest zijn.

Eind goed al goed, de gsm is teruggevonden. Ik had em gewoon niet meegenomen, nou ja ‘doet ie anders nooit’.. Morgen weer een dag, aan mij de keuze welk schilderij ik ga bewonderen… of niet…

We make our choises, then our choises make us

Teenslippers en Modderlaarzen

Gisteren borrelden voor het eerst de lentekriebels in me op toen ik door de ‘bossen en vennen’ liep. De zon wordt al wat warmer en zorgde er even voor dat ik met mijn hoofd in Zuid-Europa was met zomerjurkje en teenslippers.

Oisterwijkse Bossen en Vennen

De kwetterende Canadese ganzen brachten me weer terug naar mijn winterjas en bemodderde laarzen. Al met al was het een heerlijke wandeling, maar duidelijk niet alleen voor mij. De honden durfden na lange tijd weer de kou van het water te trotseren na eerst met een voorzichtig pootje de temperatuur te meten. Tegemoet komende mensen begroetten elkaar vrolijk en genoten van het prachtige schouwspel tussen zon en natuur. Vogels vlogen zingend van tak tot tak en de eerste kuikens zijn alweer op de camera vastgelegd.

Vandaag bestaat het uitzicht weer uit 50 tinten grijs met in de verte het vertrouwde beeld van de aalscholvers en hun trotse koppies. Grijze tinten of regenbuien, niks kan de wedergeboorte van de lentekriebels bij me wegnemen. De camper wordt weer uit zijn winterslaap gehaald en opgefrist voor nieuwe avonturen. Volgende week gaat Oscar (naam van de camper) naar de garage voor een uitgebreide opknapbeurt en verhuizen de potten en pannen weer in de camperkastjes, naast de zomerjurkjes en slippers. Er staan grootse plannen te wachten dit jaar als ik mijn fantasie mag geloven. Ik zal je deelgenoot maken van mijn avonturen, maar eerst ga ik zorgen dat ik gezond blijf, zodat ik als Brabantse morgen naar het werk mag 🙂