Het thuisgevoel

Ik zit op een campingstoel aan een campingtafel deze blog te schrijven. Het huis verandert steeds meer in een pakhuis.

We hebben al veel verkocht of weggegeven. Wat er overblijft gaat naar de Kringloop of in de opslag, zoals de piano. Die wil ik echt niet verkopen. De piano hoort bij mij ❤

Vandaag over precies 3 weken wonen we niet meer in Oisterwijk. Het gaat gevoelsmatig ineens heel snel. Vanmorgen vroeg liepen we in de Oisterwijkse Bossen en Vennen en ik betrapte mezelf erop dat ik al een beetje afscheid aan het nemen ben van dit prachtige gebied. In stilte hebben we de wandeling gemaakt. Gelukkig hebben we er 2 jaar enorm van mogen genieten. Als bewijs heb ik altijd nog de honderden foto’s, gemaakt in alle seizoenen.

Heiven: 26 april in de ochtend

De buscamper krijgt steeds meer aandacht nu de start van het avontuur begint te naderen. Gordijntjes worden opgehangen, het nieuwe camperservies is gewassen en ligt in de kast te wachten op gebruik, het oude fietsenrek is er afgehaald, een nieuwe luifel is besteld, oneffenheden worden weggewerkt…

En zo wordt de to-do lijst steeds korter en het verlangen om te vertrekken steeds groter. Het ‘home sweet home’ gevoel is aan het wankelen en gaat richting ‘bus sweet bus’. De camper staat voor onze deur en lonkt steeds meer naar me. Os-Kar wordt over een aantal weken ons nieuwe huisje. Het huurhuis in Oisterwijk zal ik niet missen al hebben we er 2 jaar prima gewoond. Het huis straalt aan alle kanten tijdelijkheid uit. Dankzij de ligging hebben we wel een fantastisch mooi stukje Brabant ontdekt.

Vandaag ben ik bezig geweest met het sorteren en weggooien van kleding. Dat vind ik zo lastig! Wat gaat er mee in de camper!? Het kan in de avonden nog koud zijn, maar in Spanje is het bloedheet. Buiten dat, hoe lang blijven we rondreizen? 3 Maanden, 6 maanden of langer? Gelukkig is Nederland niet het enige land met kledingwinkels 😊

Als we straks eenmaal bepakt en bezakt op reis zijn, zal ik pas echt gaan beseffen in wat voor periode we ons nu bevinden. Maar eerst verder met het uitzoeken van mijn kleding.

Wordt vervolgd…

Het aftellen is begonnen

Over een paar maanden vertrekken we naar Zuid-Europa met onze camperbus. Deze keer wordt het een enkele reis.

Gisteren hebben we fietsen gekocht, we zijn voor e-bikes gegaan. De reiservaring van vorig jaar leert ons dat er best wat pittige heuvels zijn in Europa zonder rechtstreekse roltrap naar een supermarkt. Als we nu even snel boodschappen willen doen, hebben we de heerlijke luxe om de e van de bike in te schakelen. Ook ideaal als we de grens van het olijfbomenklimaat bereiken en de temperaturen gaan stijgen.

We hebben een lijst opgesteld die steeds langer wordt, onze leidraad tijdens de voorbereidingen. Het voelt elke keer goed als er weer een vinkje gezet kan worden ✔

Bij een emigratie komt veel kijken, niet alleen praktisch gezien, maar ook emotioneel. Het ‘ontspullen’ is de rode draad van de to-do lijst. Elk materieel bezit(je) heeft wel iets van emotionele waarde voor mij. Aan de andere kant werkt het bevrijdend en ruimt het letterlijk en figuurlijk op.

Afgelopen weekend heb ik uitgebreid de tijd genomen om de foto’s te bekijken van onze reis van vorig jaar.

We hebben toen de geplande reis van 3 maanden moeten terugbrengen naar 8 weken i.v.m. Corona. Deze keer gaan we er definitief voor met het besef dat de epidemie met ons mee zal reizen en misschien zich zelfs zal gaan bemoeien met de route. Het weerhoudt ons niet meer, maar we gaan goed voorbereid vertrekken.

De huur is opgezegd, de verhuisdozen beginnen steeds meer te domineren in huis. De honden kijken ons aan met een blik van ‘Wat gaan we doen, mogen we mee?’.

Het begint te kriebelen.

De reis naar mezelf is begonnen.

Wordt vervolgd…