6 Weken verder…

Afgelopen Zondag was het alweer 2 weken geleden dat we de grens overgingen, op weg naar het Zuiden. Die ochtend heb ik bewust afscheid genomen van Nederland met de mooie herinneringen. Het was een apart gevoel om de grens over te gaan, niet wetende wanneer we Nederland weer zullen zien en waarom.

Inmiddels zitten we alweer een weekje in de Ardèche. Morgen vertrekken we richting Franse kust. In de tussentijd is er van alles gebeurd, zowel op reis vlak als op emotioneel vlak. Ik merk dat ik het lastig vind om te bepalen waar ik in deze blog de nadruk zal leggen.

De reis:

Na ons Limburg avontuur zijn we zijn eerst 2 dagen in Luxemburg gebleven, even wennen aan het ‘nu is het echt begonnen’ gevoel. We hadden prachtig weer en een mooi plekje op de camping. Na Luxemburg zijn we in Frankrijk beland, het land waar we wat langer zullen verblijven. Het oversteken van de grens ging zonder controle of wat dan ook, ineens waren we er. Via tussenstops in Contrexéville en Beaune zijn we naar de Savoie gereden.

Contrexéville

Het was een mooie tocht omringd door betoverende landschappen en met op de achtergrond de in mist gehulde bergen. Os-kar had ook wel zin in een ritje. Hoe langer de rit hoe gelukkiger hij wordt. Het was warm en benauwd toen we op de camping bij het meer van Aiguebelette aankwamen. Achteraf niet gek, gezien de onweersbuien die nog zouden komen. Wij kwamen op een donderdag aan. De camping bij het prachtige meer lag er vredig en gezellig bij, niets aan de hand. Dezelfde middag arriveerden onze Franse vrienden die we een aantal jaar geleden tijdens een van onze campertochten hebben ontmoet. De volgende ochtend, na een warme nacht en een heerlijke bak koffie, heb ik samen met Marianne gekanood op het meer. Dat was zo leuk. Daarna een duik genomen in het verkoelende water tussen de visjes door. In de middag werd het al wat drukker op de camping.

Lac Aiguebelette

Met name de Fransen zelf hadden wel zin in een weekendje aan het groene water. Op zaterdag begon pas echt de drukte. Het was bijna filerijden op de camping met Franse campers, caravans en auto’s. Ons uitzicht op het meer veranderde in een uitzicht op knoeperds van witte campers. Die avond stond de camping blauw van de rook. Er werd ge-BBQ’t bij het leven en er werden heel wat braadworsten omgedraaid. Mijn maag draaide mee om bij het ruiken van zoveel gebakken varkensvlees. Opvallend was dat iedereen keurig stil was om 23:00 uur. Dat is het ritme van de avondklok wat parallel loopt met ons ritme om te gaan slapen.

Die nacht hadden we regen, onweer en een zieke hond. Het arm beestje had misschien een aangebrand varkensrestje op de kop weten te tikken waar zijn maag duidelijk niet blij mee was.

Bartje

De volgende ochtend was het voor de Fransen weer filerijden richting uitgang van de camping. Binnen een mum van tijd was het weer rustig, maar ook een stuk koeler. Na weer een nachtje met onweer zijn we vertrokken richting het voor ons vertrouwde gebied in de Ardèche waar we nu nog zitten.

Ardèche

Mijn beleving:

Ik vind het heerlijk om zo mobiel te zijn en steeds weer andere omgevingen te ontdekken. Het eerste wat ik doe als we weer op een nieuwe camping komen is even een rondje lopen, en dan het liefst met de camera om mijn nek. Langzaam komen we in een ander ritme. Het klimaat vraagt ernaar, maar ook het besef dat het tempo zich aan ons aanpast in plaats van andersom begint te dalen. De hondjes vragen best wat aandacht, maar ook zij beginnen het ‘Dolce far niente’ gevoel te krijgen. Bartje gaat overdag onder de camper liggen als hij het te heet vindt. Giri, onze oude lady, blaft gelukkig wat minder en wijkt geen centimeter van ons vandaan. Het beestje wordt oud, daar moeten we echt wel rekening mee houden. Afgelopen week zijn we een aantal keer gaan fietsen, o.a. om boodschappen te doen of om te genieten van een overdadige Franse lunch. Dan laten we de hondjes in de bus camper die pal onder de bomen staat. We hebben 3 mobiele airco-units voor extra koelte. Bij terugkomst liggen de hondjes vaak nog in diepe slaap. We hebben van ons vorig avontuur geleerd om de honden niet overal mee naar toe te willen nemen, maar ze gewoon even ‘thuis’ te laten mits het weer het toelaat.

Ardèche

Er zijn van die momenten dat ik wakker word met een nieuwsgierigheid wanneer we uiteindelijk waar zullen belanden. Dan heb ik de neiging om internet af te struinen naar leuke huisjes in Spanje of Portugal. Maar meestal begint de dag voor mij met een nieuwsgierig gevoel over wat de nieuwe dag ons gaat brengen en ben ik niet bezig met de route… of toch… De reis zelf is tenslotte ons doel.

Het aparte is wel dat je mensen ziet komen en gaan, omdat ze op maandag weer moeten gaan werken. Nou ja, dat is op zich niet zo apart natuurlijk, maar wel als je dit observeert vanaf de zijlijn, terwijl je bijna heel je leven ‘part of the game’ bent geweest. Ik ga ook weer aan de slag denk ik dan, maar dan wel op een andere manier. Hoe dat gaat zijn? Dat zijn van die momenten dat je beseft dat het toch wel speciaal is wat we doen en dat afvragen nu alleen maar vraagtekens geeft 😊. De reis lijkt nog op een lange vakantie. Het is, ondanks dat we al 6 weken in de camper leven, nog te vroeg  om dit avontuur anders te noemen.

Inmiddels is de regen gestopt en ga ik verder met de invulling van de dag. Morgen mag Os-kar weer rijden.

De weergoden slaan toe

Op dit moment lijkt het wel nacht en onweert het flink. In de buscamper is het warm en droog. De kachel draait inmidels zijn overuren en de honden liggen op hun vertrouwde plek te slapen. Zij kijken niet meer op van de harde regendruppels die onze aandacht vragen.

De eerste week in de camper zit erop. Een turbulente week op meerdere vlakken. De weergoden hebben er zin in en zorgen ervoor dat ze niet vergeten worden. De zon is warm, de wind is hard, de regen laat er geen gras over groeien en de wolken laten zien dat er wel degelijk 50 tinten grijs zijn. Het weer houdt geen rekening met mensen die hebben besloten hun huis in te ruilen voor een buscamper. Of misschien juist wel. Zo hebben we ontdekt dat de luifel niet goed dicht gekit was en daardoor druppels langs de schuifdeur naar binnen vielen. We weten nu ook hoe we het beste de stormbanden kunnen bevestigen. En eerlijk, het heeft iets gezelligs als je ‘s-avonds op je bed naar een leuke serie op Netflix zit te kijken met op de achtergrond het geluid van snurkende hondjes en de regendruppels die op het dak vallen.

De eerste week in de camper, een week waarin de laatste praktische zaakjes nog geregeld moesten worden. De verhuizers zijn inmiddels geweest in Oisterwijk, de stort en de Kringloper zijn weer wat spullen rijker en wij een huis armer. Ondanks het tegenvallende weer en een huis armer voelen wij ons zelf niet armer. Het avontuur is begonnen. Een eigen keuze waar we lang naar hebben uitgekeken.

Nu staan we nog in het Noorden van Limburg met Os-kar. Zo hebben we de tijd om afscheid te nemen van mijn moeder waar we ook meteen kunnen schuilen :-). Mijn zus is een aantal dagen geweest en we hebben heerlijk bij kunnen praten na bijna een jaar haar niet gezien te hebben. Vrijdag vertrekken we naar Zuid-Limburg waar het mooie weer ons opwacht ‘zeggen ze’.

Zodra Georges zijn 2e vaccinatie heeft gehad op 13 juni gaan we definitief de grens over. Het enige wat dan geboekt staat is een camping in Zuid-Frankrijk bij de kust waar we 3 juli worden verwacht. De weg daar naartoe wordt nog bepaald.

Voor nu laten we het avontuur in ons hart toe en kijken we tussen de donderslagen door naar de spreuk die in onze camper tegen de muur is geplakt…..

Don’t ever lose your sense of wonder